Ciekawostki

Europa kulturalnie używa „foliówek”

Oświadczenie Stowarzyszenia KOEKO Koalicji na Rzecz Opakowań Ekologicznych Co z tą „foliówką”?

Torebka foliowa i jej wpływ na środowisko to przedmiot trwającej od niespełna roku debaty społecznej. Jak sobie poradzić z niesforną „foliówką”? Czy faktycznie jest tak skomplikowana w obsłudze, że trzeba z niej zrezygnować?

Bajki są dla dzieci

Torebki foliowe nie rosną na drzewach. Nie lubią przeciągów. Nie nurkują. Nie wskakują na głowy dzieciom. Nie duszą zwierząt. Nie włóczą się po ulicach. To tylko bajki stworzone przez człowieka, który niewiele o nich wie i nie ma możliwości ich kulturalnego używania. Wszystko wyglądałoby inaczej, gdyby przyspieszyć wdrożenie prawa Unii Europejskiej...

Europa kulturalnie używa „foliówek”

Do 2020 roku wszystkie gminy w Polsce są zobowiązane ułatwić swoim mieszkańcom gospodarkę odpadami poprzez zorganizowanie dobrego systemu ich segregacji. Tak stanowi prawo, o którym mowa w poprzednim akapicie. Umiejętnie dostosowują się do niego takie państwa jak Szwecja, Norwegia, Belgia, Niemcy czy Holandia, w których nie ma żadnych ograniczeń w stosowaniu torebek foliowych, a które potrafią poradzić sobie z każdym rodzajem odpadów, niezależnie od tego, czy jest to papier, szkło czy tworzywo sztuczne. Te państwa wiedzą, że odpowiedni system segregacji śmieci nie tylko ułatwia życie mieszkańcom, ale i przyczynia się do szeroko rozumianego rozwoju gospodarczego kraju. Wiedzą także, ile korzyści czerpie człowiek z recyklingu torebek polietylenowych. Wie o tym i Parlament Europejski, który przyjął Dyrektywę opakowaniową. Stanowi ona, iż żadne opakowanie nie może być dyskryminowane ze względu na materiał, z jakiego zostało wykonane. Z kulturalnego obchodzenia się z każdym opakowaniem można czerpać bardzo duże korzyści, zwłaszcza z torebek polietylenowych. W Polsce od kilkunastu lat przetwórstwo tworzyw sztucznych jest jedną z najdynamiczniej rozwijających się gałęzi przemysłu. Rozwój tej branży wspierany był zarówno funduszami Unii Europejskiej, jak i rządu polskiego. Przedsiębiorcy zajmujący się przetwórstwem tworzyw sztucznych zainwestowali olbrzymie środki nie tylko w produkcję, ale i w ochronę środowiska (rozwinięcie działalności recyklingowej). Brakuje tylko odpowiedniego systemu segregacji odpadów.

Pierwsze wcielenie

Jednorazowe torebki polietylenowe produkowane są po to, by człowiek mógł żyć zdrowo
i higienicznie. Wojewódzkie stacje sanitarno-epidemiologiczne dopuszczają te torebki do kontaktu z żywnością, ponieważ jest to jeden z najlepszych sposobów jej zapakowania, zwłaszcza mięsa czy ryb. Zapakowana „foliówkę” żywność jest bezpieczna i nie wchodzi z nią w żadne interakcje. Tak naprawdę torebka foliowa jest przecież wykonana z takiego samego polietylenu co opakowania niektórych popularnych jogurtów. Jednorazowe torebki foliowe pozwalają na posegregowanie zakupów w dowolny, higieniczny sposób. Jest on dużo bezpieczniejszy niż ściskanie zakupionych produktów w jednej torbie wielorazowego użytku. Zwłaszcza, gdy kupujemy mięso, kapustę kiszoną, środki czystości i żywność dla dziecka.

Drugie życie „foliówki”

Torebki foliowe są materiałem idealnie nadającym się do recyklingu. Surowiec powstający
w procesie recyklingu „foliówek” ma bardzo szerokie zastosowanie m.in. w produkcji nowych, plastikowych toreb, worków na śmieci, plastikowych skrzynek, sadzarek do roślin, ogrodzeń, balustrad itp. Odpad foliowy jest ponadto wysokokalorycznym paliwem o wartości opałowej równej ropie naftowej, a przy procesie spalania nie wydzielają się żadne trujące gazy. Ze sprasowanych żelazkiem „foliówek” można stworzyć również modne, designerskie torebki
i zabawki.

Wartość odkrywcza „foliówki”

Czym zatem jest ta bajeczna torebka foliowa? „Torebka foliowa zbudowana jest z czystych ekologicznie polimerów (polietylenu lub polipropylenu). Polimer to nic innego jak łańcuch liniowy atomów węgla i wodoru. Zatem produkty rozkładu i spalania „foliówek” są czyste ekologicznie. Ich spalanie prowadzi do powstawania wyłącznie wszechobecnych w przyrodzie: dwutlenku węgla i wody” – pisze prof. Maria Mucha z Wydziału Inżynierii Ochrony Środowiska Politechniki Łódzkiej.